De voetbalwereld is dol op haar ranglijsten. Het hunkert naar lijstjes. Het wil één naam bovenaan de piramide. Maar in maart 2009 vond Zinédine Zidane het lawaai niet erg. Hij keek naar Steven Gerrard van Liverpool en zag iets zeldzaams. Hij zag niet alleen een geweldige speler. Hij zag de hartslag van het team.
Zidane was bot. Hij vroeg of Gerrard de beste ter wereld was. Het antwoord was niet eenvoudig ja. Het was een gekwalificeerd ja.
“Misschien krijgt hij niet de aandacht van [Lionel] Messi en [Cristiano] Ronaldo, maar ja, ik denk dat dat wel eens zo zou kunnen zijn.”
Dit onderscheid is belangrijk. Messi en Ronaldo domineren de krantenkoppen. Ze stelen de spotlight. Maar Zidane hield vol dat de waarde van Gerrard niet gebaseerd is op roem. Het zat in het zand. Hij noemde Gerrard “de machinekamer”. Zonder motor beweegt de auto niet. Zonder een speler als Gerrard lijdt het hele team. Zij hebben misschien wel de snelste voorwaartsen. Ze hebben misschien wel de meest getalenteerde vleugelspelers. Maar als het middelste deel niet werkt, stort de structuur in.
Zidane bleef niet bij één compliment staan. Hij kwam er op terug. Jaren later, in 2015, ging hij dieper graven. Waarom vond hij Gerard zo leuk?
Er zat een spiegel in. Iets aan Gerrard deed Zidane aan hem denken. Niet noodzakelijk de speelstijl. Karakter. Dualiteit.
Gerard maakte lawaai op het veld. Hij was strijdlustig. Hij gebruikte zijn stem. Hij eiste ruimte. Maar buiten het veld? Rustig. Geaard. Nuchter.
“Hij praatte liever op het veld… waarbij hij zijn vaardigheden aan de bal gebruikte die het verschil konden maken in een wedstrijd.”
Dit is niet alleen maar lof. Het is de verdeling van wat de perfecte middenvelder maakt. Het gaat om de balans tussen de storm in het strafschopgebied en de rust in de kleedkamer. Zidane besefte dat vaardigheden alleen niet genoeg zijn. Je hebt de geest nodig. Je hebt aanwezigheid nodig. Je hebt het vermogen nodig om het spel met je voeten te besturen als je longen in brand staan.
We meten grootheid vaak met een trofee. Via doelen. Door assists. Maar Zidane mat het aan de impact. Een speler tilt trouwens het team om zich heen op. Met een stille kracht die alles bij elkaar houdt als de druk stijgt.
Is Gerard de beste aller tijden? Misschien niet in de ogen van de experts. Maar in de ogen van Zidane was hij heel iets anders. Hij was het verschil. Hij was de motor. En soms is dat meer waard dan de flits.
Het gesprek gaat verder. Lijsten veranderen. Maar respect blijft. De ene speler herkende de andere. Niet voor roem. Maar voor het vuur.
