45% van de vrouwen in de menopauze lekt. Vijftig procent. De helft van ons.
De meesten van hen doen niets.
Het is beschamend. Het is stressvol. En eerlijk gezegd? Het is te repareren.
Je kent de soorten. Stress-incontinentie – dat kleine beetje morsen als u lacht, hoest of van een stoeprand stapt. Aandrangincontinentie – de panieksprint omdat je het gevoel hebt dat je het nu zult verliezen. Overloop, waarbij de blaas gewoon niet leeg raakt. Functionele problemen, waarbij uw lichaam of het huis zelf u op tijd uit de badkamer houdt. Of een allegaartje van het bovenstaande.
In een meta-analyse werden bijna 84.00 vrouwen onderzocht. Minder dan 3 op de 10 zocht medische hulp. Waarom? Schaamte. Angst voor examens. Angst voor bijwerkingen.
Leslie Rickey, MD, ziet het elke dag bij Yale. “Vrouwen hebben veel opties”, zegt ze.
Toch blijven we het verpesten. Hier is hoe.
De ‘slechts een onderdeel van ouder worden’-leugen
Het is handig. De menopauze verwijdert oestrogeen. Weefsels worden droger en zwakker. Lekken komt vaker voor na 50 jaar. Dus we accepteren het. We kopen de maandverbanden die we op tv zien adverteren en gaan ervan uit dat dit de natuurlijke gang van zaken is.
Abigail Abbott, een bekkenbodemfysiotherapeut in Mexico, ziet vrouwen die jarenlang in stilte hebben geleden.
“Als je dagelijks een maandverband moet dragen”, zegt Abbott, “is dat niet normaal.”
Het is geen ereteken. Het is geen overgangsritueel. Het is een signaal dat er iets mis is met de werking van uw lichaam, niet met uw leeftijd.
Stilte is een self-fulfilling prophecy
Uw arts zou dit moeten vragen. Meestal niet.
De meeste vrouwen zullen er toch niet over beginnen. Ze zitten op hun handen (of erger nog, op een kussen) en verdragen het. Abbott zegt dat je het gewoon hardop moet zeggen. Naar de dokter. Aan je vrienden.
“Je zult niet de eerste zaak zijn”, merkt Rickey op.
Deze specialisten doen dit dag in dag uit. Ze beoordelen je niet. Ze zijn het aan het repareren. Praat ook met je vrienden. Als je het zegt, krijg je een knikje. Een ik-weet-wat-je-bedoelt knikje.
Waarom is urine moeilijker om over te praten dan over migraine? Een gebroken teen? Dat is het niet. Maar wij doen alsof het zo is.
Je bent te gespannen, niet te zwak
Hier is de plotwending.
Iedereen denkt dat ze losse spieren moeten versterken. Het probleem is vaak dat de bekkenbodem dichtgeklemd zit. Te strak.
Socialisatie speelt een rol: tientallen jaren met de benen over elkaar zitten. Onverwerkte emoties spannen de kern aan, ook daar beneden. Stel je voor dat je je vuist urenlang stevig vasthoudt. Stel je dan voor dat je het probeert te openen.
Als je een spier blijft aanspannen die al verkrampt, ga je lekken.
Fysiotherapeuten weten dit. Ze gebruiken ademwerk. Ze leren je hoe je kunt ontspannen, niet alleen maar knijpen.
Kegels zijn waarschijnlijk verkeerd gedaan
Je kent de naam. Kegel. Je hebt het waarschijnlijk al een miljoen keer gehoord.
“Bijna iedereen doet ze verkeerd”, zegt Abbott.
De meeste mensen duwen naar beneden. Alsof ze aan het poepen zijn. Dat is precies het tegenovergestelde van wat je wilt doen.
Visualiseer dat je over een doos tissues hurkt. Trek met uw vagina een zakdoekje naar buiten. Of stel je voor dat je met je bekkenbodem een kleine bosbes opzuigt. Kort. Scherp. Intern.
Doe snelle filmpjes: 30 tot 40 per dag. Houd lange knijpbewegingen gedurende 10 seconden vast. Niet meer. Nog langer en je bent alleen maar de spieren aan het vermoeien.
En adem. Lang. Langzaam.
Stop met Kegels als de omliggende spieren (buikspieren, heupen, rug) sterk zijn. De bekkenbodem leert vanzelf zijn werk. Het is een inleidende fase, geen levenslange gevangenisstraf.
Een operatie is niet het einde
Het is het laatste redmiddel. Niet de eerste gedachte.
Rickey zegt tegen patiënten: lijd niet omdat je bang bent voor de OK.
Begin met PT. Eén tot zes bezoeken kunnen het spel veranderen als je de thuisoefeningen doet. Als dat niet werkt, zijn er medicijnen. Laaggedoseerd vaginaal oestrogeen. Mirabegron. Botox schiet in de blaas. Zenuwstimulatie-elektroden.
Er bestaat een operatie voor stress-incontinentie (de sling-procedure) of zenuwproblemen voor drangincontinentie. De meeste zijn nu minimaal invasief. Maar het is specifiek. Eén is geen wondermiddel.
“Als mensen bij mij komen”, zegt Rickey, “bespreken we de opties, de risico’s en de voordelen.”
Jij kiest.
Dus hier ben je. De statistieken kennen. De anatomie kennen. Wetende dat stilte meer kost dan het bezoek.
Ga je nog een maandverband dragen, of ga je een dokter bellen?
Dat is aan jou. 🤷♀️
