Zweten is de ingebouwde airconditioning van het lichaam. Het zorgt ervoor dat uw interne temperatuur niet uit de hand loopt. Maar wanneer uw lichaam besluit dat systeem op maximale capaciteit te laten draaien, heeft u mogelijk te maken met hyperhidrose. Dit is een medische aandoening waarbij u overmatig zweet. De Mayo Clinic schat dat ongeveer 2,8 procent van de Amerikanen er last van heeft. Als je in die groep valt, zal een standaard vrij verkrijgbare roll-on niet voldoende zijn. Je hebt een strategie nodig die zowel de nattigheid als de daaruit voortvloeiende geur aanpakt.
Om het probleem op te lossen, moet je de machinerie erachter begrijpen. Je lichaam gebruikt twee verschillende soorten klieren om zweet te produceren. Als u weet welke overuren maakt, kunt u het juiste product kiezen.
Eccriene versus apocriene klieren
Het meeste zweet komt uit eccriene klieren. Deze zijn wijd verspreid over uw huid. Ze pompen een zoute vloeistof uit die snel verdampt. Door deze verdamping wordt de warmte uit je lichaam afgevoerd. Het is het primaire koelmechanisme.
Het andere type is de apocriene klier. Deze bevinden zich op de plaats waar u dichte haarzakjes heeft. Denk aan de hoofdhuid, oksels en liezen. Ze scheiden een veel dikkere vloeistof af. Dit zweet zit boordevol eiwitten en vetzuren. Het is niet ontworpen voor koeling. Het is ontworpen om te interageren met bacteriën.
Behandeling van axillaire hyperhidrose
Als het probleem specifiek overmatige okselvochtigheid is, noemen artsen dit axillaire hyperhidrose. De eerste verdedigingslinie is meestal een anti-transpirant. Maar niet zomaar een anti-transpirant is voldoende.
U hebt een product nodig dat een verbinding op aluminiumbasis bevat. Het effectieve bereik is doorgaans een concentratie van 15 tot 20 procent. Zoek naar ingrediënten zoals aluminiumchloride of aluminiumzirkoniumtrichloorhydrexglycine. Deze zijn meestal te vinden in standaard drogisterij-opties. Ze fungeren als het belangrijkste actieve ingrediënt.
Als deze er niet in slagen de stroom op te drogen, ga je de ladder op. Er bestaan anti-transpiranten op recept. Ze bevatten hogere niveaus van aluminiumzouten. Deze kunnen concentraties bereiken van 20 tot 25 procent of zelfs hoger. Ze werken door de zweetkanalen fysiek af te sluiten. Hierdoor kan het zweet het oppervlak niet bereiken.
Deodorants versus anti-transpiranten
Het is gemakkelijk om deze twee categorieën te verwarren. Ze lossen verschillende problemen op. Anti-transpiranten houden nattigheid tegen. Deodorants pakken geur aan. Ze verminderen het vocht niet.
Deodorants werken door geur te maskeren of de chemie van de huid te veranderen. Sommigen gebruiken een ingrediënt genaamd triclosan. Dit is een antimicrobieel middel. Het doodt bacteriën en andere micro-organismen. Je vindt triclosan in alles, van meubelreinigers tot tandpasta.
Zweet zelf is geurloos. De geur komt wanneer zweet bacteriën op je huid ontmoet. De bacteriën metaboliseren het zweet. Bij dit proces ontstaan afvalproducten. Die afvalproducten zijn wat je ruikt.
Door een antimicrobieel middel zoals triclosan toe te passen, verander je de okselflora. Dit is de gemeenschap van bacteriën die in je oksels leven. Minder bacteriën betekent minder metabolisch afval. Minder afval betekent een zwakkere geur.
Triclosan herkennen
Controleren of een deodorant triclosan bevat, is eenvoudig. Kijk naar de doos. Zoek het paneel ‘Drugsfeiten’. Triclosan wordt vermeld in de sectie met actieve ingrediënten. Als het er is, is het product ontworpen om bacteriën te doden in plaats van alleen de geur te verdoezelen.
De wetenschap is eenvoudig. Sluit de kanalen af om de nattigheid te stoppen. Dood de bacteriën om de stank te stoppen. Er komt geen magie bij kijken. Gewoon chemie die de menselijke biologie tegenwerkt. Het werkt goed genoeg voor miljoenen mensen. Het zou voor jou ook kunnen werken. Of misschien niet.
